Ferrari ma przewagę nad konkurencją po stronie jednostki napędowej. Rywale nie wiedzą z czego ona wynika, więc dopytują FIA w sprawie różnych rozwiązań. Czy działania FIA doprowadzą do ograniczenia przewagi Ferrari?

Ferrari ma przewagę po stronie jednostki napędowej już od 2017 roku, a w kolejnych latach jest to coraz bardziej widoczne. Liczby jakie podają w tym temacie konkurencyjne stajnie są przesadzone i radzę nie słuchać narzekań Mercedesa czy Red Bulla o tym, że tracą 50 koni mechanicznych. Oni w swoich twierdzeniach pomijają fakt, że prędkości na prostych nie zależą tylko od silnika, ale innych czynników. Ferrari projektując bolid na 2019 rok postawiło na mniejszy opór, aby mieć przewagę na prostych i tym samym mieć większe szanse w sesjach kwalifikacyjnych. Od pierwszych prezentacji i testów była o tym mowa. Ich konkurenci postawili na maksymalny docisk (Mercedes o tym otwarcie mówił), więc na pewno ich samochody mają więcej oporu, a tym samym tracą z tego powodu na prostych.

Przewaga Ferrari pod względem jednostki napędowej nie jest stała i to jest największa zagadka dla ich konkurentów i ekspertów. Gdyby zawsze mieli więcej mocy, to można byłoby być pewnym, że po prostu mają lepszy silnik spalinowy. Ferrari ma przewagę głównie podczas kluczowych okrążeń kwalifikacyjnych, na początku wyścigów oraz po restartach po zjeździe SC. To oznacza, że przed wykorzystaniem większej mocy potrzebują wolniejszego okrążenia, aby coś “nazbierać”. W normalnym trybie pracy ich przewaga nie jest duża.

Ferrari zyskało przewagę po stronie silnika, gdy regulacje były już dojrzałe i producenci walczą o najmniejsze poprawki. To jest duże osiągnięcie i coś zupełnie innego niż przewaga Mercedesa z początku ery hybrydowych silników V6 Turbo. Mercedes wcześniej zaczął prace, zainwestował więcej pieniędzy w ten projekt i przez pewien czas miał komfortową przewagę. Ferrari ich dogoniło i dodatkowo zyskało trwałą przewagę w kolejnych sezonach. To jest naprawdę bardzo duże osiągnięcie, które było bardzo trudne do przewidzenia.